ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΤΕΡΑ

Τι είναι πραγματικά η «ΤΔΒΚ»;

Σκιαγραφώντας την τ/κ πραγματικότητα, μετά από 30 χρόνια ψευδοκράτους, με τον Νίκο Μούδουρο

Το αίτημα για αυτοδιοίκηση, για αυτόνομη ανάπτυξη, αποκτά στο πλαίσιο της τ/κ Αριστεράς τον χαρακτήρα της συνεργασίας σε ένα κοινό κράτος, ενώ όσο πάμε στα δεξιά του πολιτικού χάρτη βλέπουμε το αίτημα της αυτοδιοίκησης να παίρνει περισσότερο τον χαρακτήρα της ανεξαρτησίας ενός κυρίαρχου κράτους

Του Γιώργου Κακούρη

Εφημερίδα Πολίτης, 24 Νοεμβρίου 2013

Το κλειδί για να κατανοήσουμε το ψευδοκράτος, πέρα από τη γνωστή φόρμουλα την οποία χρησιμοποιεί τα τελευταία χρόνια η ε/κ πολιτική ελίτ, είναι να το δούμε στο ιστορικό του πλαίσιο. «Θα πρέπει να αποδεχθούμε και μια ιστορική συνέχεια που σχετίζεται με την ιστορία της Κύπρου, δηλαδή με την εξελικτική πορεία εμφάνισης χωριστών θεσμών και δομών εξουσίας μέσα στην τ/κ κοινότητα αλλά και ως μια ιστορική ρήξη ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής», μας εξηγεί ο τουρκολόγος Νίκο Μούδουρος, ο οποίος εδώ και χρόνια ασχολείται και αναλύει την τουρκοκυπριακή κοινότητα – τόσο ακαδημαϊκά όσο και ως σύμβουλος του τέως Προέδρου Χριστόφια. Κι αυτό γιατί αν μελετήσουμε τις δομές του «κράτους» του 1983 μπορούμε να δούμε μια συνέχεια με τις δομές που άρχισαν να δημιουργούνται με βίαιο τρόπο από το 1963. Από εκεί και πέρα, αν και είναι σωστή η νοηματοδότησή του με τον όρο «κατοχικό καθεστώς», αυτό που βλέπουμε να εξελίσσεται μέσα στον χρόνο είναι ένα «καθεστώς κηδεμονίας» που αφήνει χώρο, αν και περιορισμένο, για να λειτουργήσουν διαδικασίες εκλογικές και πολιτικές.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τι είναι πραγματικά η «ΤΔΒΚ»;»

Νοσταλγία για ένα ηγέτη. Για τον Οζγκιέρ Οζγκιούρ

Ομιλία Εργκίν Ιλκτας στην εκδήλωση προς τιμή του Οζγκιέρ Οζγκιούρ

Ίδρυμα Ειρήνης και Δημοκρατίας

22 Νοεμβρίου 2013

Ο Εργκίν Ίλκτας είναι βετεράνος του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος και για πολλά χρόνια στενός συνεργάτης του Οζγκιέρ Οζγκιούρ. Πιο κάτω δημοσιεύεται ολόκληρη η ομιλία του στα ελληνικά, την οποία εκφώνησε σε εκδήλωση προς τιμή του Οζγκιούρ που έγινε στη κατεχόμενη Λευκωσία στις 22 Νοεμβρίου 2013.

Αγαπητοί Φίλοι, Αγαπητοί συμμετέχοντες,

Σας καλωσορίζω θερμά στην αποψινή εκδήλωση προς τιμή του Δάσκαλου μας Οζγκιέρ την οποία διοργανώνει το Ίδρυμα Ειρήνης και Δημοκρατίας.

Θα πρέπει να σημειώσω ότι είναι με ιδιαίτερη νοσταλγία που μνημονεύω και εγώ απόψε μαζί σας τον Δάσκαλο μας Οζγκιέρ, ο οποίος κατέχει μια εξέχουσα θέση γενικά στο κίνημα της Αριστεράς στην Κύπρο και ειδικά στο κίνημα της Τουρκοκυπριακής Αριστεράς. Δίκαια κατατάσσεται πλέον ανάμεσα στους «αξέχαστους» με το πειθαρχημένο του παράδειγμα, τους αγώνες και τη στάση αρχών. Με λίγα λόγια, νοσταλγούμε, αναζητούμε και τιμούμε εκείνο το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα που ήταν υπό την ηγεσία του Οζγκιέρ Οζγκιούρ.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νοσταλγία για ένα ηγέτη. Για τον Οζγκιέρ Οζγκιούρ»

Στη μνήμη του δάσκαλου Οζγκιέρ

Στις 22 Νοεμβρίου 2005, ο Οζγκιέρ Οζγκιούρ άφησε την τελευταία του πνοή. Η Κύπρος έχασε ένα από τα γνήσια παιδιά της, έστω και αν το ηγεμονικό πλαίσιο και στις δύο κοινότητες εμπόδισε την κατανόηση της απώλειας του ως τέτοιας. Ο Οζγκιέρ Οζγκιούρ παραμένει από τους ελάχιστους Κύπριους πολιτικούς ηγέτες που στις πιο δύσκολες συνθήκες της βίας και του διαχωρισμού, είχε τη διαύγεια, την τόλμη και την ιδεολογική συγκρότηση να αντικρίζει την «ολική Κύπρο», να αντιμετωπίζει το λαό της ως ένα. Δικαιωματικά ο Οζγκιούρ έμεινε γνωστός ως ο «Χότζιας» (Δάσκαλος). Ένας ορισμός που στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα κατακτιέται, δεν παραχωρείται. Μια λέξη που παραπέμπει σαφώς στο σεβασμό που κερδίζεται με τη βαθιά γνώση, την αφοσίωση και τους αγώνες.

Ο Οζγκιέρ Οζγκιούρ γεννήθηκε το 1940 στο χωριό Βρέτσια σε μια φτωχή οικογένεια. Όπως δείχνει η μετέπειτα πορεία, η κοινωνική του προέλευση καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τις ιδεολογικές του αναζητήσεις, αλλά και γενικότερα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν την οργανωμένη πολιτική δράση ως μια αέναη διαδικασία. Ο ίδιος ομολογούσε: «Προέρχομαι από μια εργατική οικογένεια. Όσο και αν ασχοληθείς, όσο και αν προσπαθήσεις, το καθήκον προς τους εργαζόμενους δεν τελειώνει ποτέ».

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στη μνήμη του δάσκαλου Οζγκιέρ»

Οι αμοιβαίες μας «υποχωρήσεις». Ένα δικοινοτικό κάλεσμα

Έστω και αν για και πάρα πολλές δεκαετίες το Κυπριακό πρόβλημα και η βάση λύσης του συζητούνται σε επίσημα και ανεπίσημα φόρουμ, θα πρέπει να γίνει μια πολύ συγκεκριμένη παραδοχή: Η διζωνική δικοινοτική Ομοσπονδία ως μορφή λύσης δε γίνεται πλήρως κατανοητή από το σύνολο του λαού. Ή τουλάχιστον γίνεται κατανοητή με τρόπο που κάποια βασικά της χαρακτηριστικά να ερμηνεύονται με διαφορετικούς τρόπους στις δύο κοινότητες. Η συλλογική αποδοχή και υπεράσπιση της μορφής λύσης, αλλά και η βαθιά συνειδητοποίηση των απαιτήσεων μιας ομοσπονδίας, δεν αφορούν μόνο σε μια «γραφειοκρατική» και τυπική σταχυολόγηση λεπτομερειών για τη δομή του κράτους που θα δημιουργήσουν οι Κύπριοι. Περισσότερο αφορά στην αποδοχή των λεγόμενων «υποχωρήσεων» που θα πρέπει να γίνουν με αμοιβαίο τρόπο και από τις δύο κοινότητες για διαφορετικούς ιστορικούς λόγους.

Στο σημείο αυτό εντοπίζονται δύο προβλήματα στη γενικότερη συζήτηση για την ομοσπονδία, έτσι όπως αναπτύσσεται και στις δύο κοινότητες. Το σημείο αυτό μάλιστα ξεφεύγει από τις πάντα χρήσιμες νομικές πτυχές που όμως δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση από μόνες τους να διαγράψουν τη λύση ενός κατεξοχήν πολιτικού προβλήματος. Είναι συνεπώς ζήτημα ιστορίας και ιστορικής συνείδησης γύρω από τα σύγχρονα γεγονότα που σημάδεψαν το νησί. Και ως τέτοιο πρέπει να μείνει μακριά από ισοπεδωτικές προσεγγίσεις του τύπου «κανένας δεν αποδέχτηκε την Ομοσπονδία» ή «κανένας δεν προσπάθησε να γίνει αποδεκτή». Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, ο κομματικός χάρτης τόσο στην Ελληνοκυπριακή, όσο και στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα είναι ιδιαίτερα ξεκάθαρος και διαφωτιστικός για αυτό το ζήτημα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Οι αμοιβαίες μας «υποχωρήσεις». Ένα δικοινοτικό κάλεσμα»

Ortak Oylama Ve Sömürge Geçmişimiz

19 Kasım 2013

Nikos Moudouros

Sosyal ve siyasi yaşamda “karşıtları kendine çekme” yöntemi kayda değerdir. “Karşıtları” cezp etme ile ilgili böylesi bir yöntemde çağdaş Kıbrıs tarihi durumu istisna değildir. Kıbrıs Cumhuriyeti’ni hiçbir zaman kabul etmeyen bazı şahıslar, siyasi görüşler ve menfaatler bugün Kıbrıs devletini “kucaklıyorlar” ve belki de sadece federal birleşmeyi reddetmek için argümanlarının merkezine onu koyuyorlar. Gerek Kıbrıs Rum gerekse de Kıbrıs Türk toplumunda var olan bilinen çevrelerin çapraz oy ile ilgili öneriye verdikleri tepkiler, etnik köken zemininde Kıbrıs halkının bölünme geçmişinde desteklenmektedir. Kökleri, İngiliz sömürgeci geçmişinde sınırlı kalabilen tarihsel bir geçmiş…

Her yerde olduğu gibi Kıbrıs’ta da, sömürgeciliğin temelinde halkın sosyal bölünmesi vardı. Kısacası, özünde ortak bir Kıbrıs vatanseverliğin biçimlenmesinin önüne geçmeye çalışan “böl ve yönet” politikası… Söylenecek şey aslında çok basitti: ortak Kıbrıs vatanseverliği ve işçilerin ortak direnişi, birinci olarak sömürgeci güçlerin, ikinci olarak da yerel elit sınıfın çıkarlarına yönelik bir tehdit unsuruydu. Bu hiçbir zaman bir tesadüf değildi, bu çağdaş anlayış iki devletin milliyetçi liderleri tarafından korunmaktaydı, hatta sömürge döneminden sonra bile korunacaktı.

Bu, Kıbrıs Cumhuriyeti anayasasına da yansıyan bir anlayıştı ve bunun sonucu olarak da, siyasi ve ekonomik gerçekliğin parçalanması doğdu. Kıbrıslı Rumlar ve Kıbrıslı Türkler bu konulara ortak katılma konusunda engellenmektedirler. Üstelik bunu hem Cumhurbaşkanı hem de Başkan Vekili dile getirmekteydi. Bu yöntemle devletin liderleri, toplumun liderleri olarak, halkın bir bölümünün bilinçlerine dönüşmektedirler. Bu çerçevede Kıbrıs’ın iki toplumluluğu, ortak Kıbrıs’ın çıkarını dile getirmiyordu. Aksine, sömürgecilikten ilham alan ayrılma Kıbrıs Rum elit sınıfının, Kıbrıs’ı ikinci bir Yunan devleti olarak algılamasına ve Kıbrıs Türk elit sınıfının da adamızı Anadolu’nun bir uzantısı olarak görmesine yardım ediyordu.

Bu da tam olarak sömürgeci ayrılmadır. Bu da çapraz oyu ve Kıbrıs sorununa bulunacak olası bir çözüm durumunda ortak federal devletin liderliği ile ilgili dönüşümlü başkanlığı reddediyor. İki toplumun önceki liderleri arasındaki, halkın devletin liderliğinin seçilmesi konusuna bütünlüklü katılımından doğan, söz konusu görüş ayrılığının tarihi önemi Kıbrıs’taki sömürgeciliğin köklerini sabote ediyor. Cumhurbaşkanı ve Cumhurbaşkanı Yardımcısı’nın seçilmesi konusunda Kıbrıslı Rumların ve Kıbrıslı Türklerin “karşılıklı bağlılığı”, ortak bir siyasi eylem ile ilgili perspektiflerin önünü açan ortak oy konusu eskiden beri süregelen sömürge sonrası milliyetçiliğin köklerini yerle bir ediyor. Kıbrıs siyasi cephesini birleştiriyor ve vatanımızın ve halkımızın tamamının sorumluluklarına yanıt verecek, yeni bir Kıbrıslı neslinin doğmasına zemin yaratıyor.

Söz konusu öneri, Kıbrıs’taki emperyalizmin geride bıraktığı acıların açtığı yaraların kapanmasına ve ayrı mirasın etkisiz hale gelmesine duyulan büyük bir ihtiyaç zemininde inşa edilmiştir. Öte yandan, bilinen çevrelerce bu önerinin kamuoyu önünde yüksek sesle tartışılması da halk arasında korkuların oluşmasının temel sebeplerinden birisi olmuştur. Kıbrıs cephesinin birleştirilmesi, Kıbrıs vatanseverliğinin oluşturulması ve iki toplumun ortak bir siyasi eylem içine girme yönündeki beklentiler, söz konusu önerinin temel unsurlarıdır. Aynı zamanda, Kıbrıs’ı hiçbir zaman Kıbrıslı Rumların ve Kıbrıslı Türklerin, ayrıca onların çocuklarının birlikte yaşayacakları ortak evi olarak görmeyenlerin bu öneriye bu kadar yüksek sesle tepki vermelerinin de temel sebebi budur.

GazeddaKıbrıs

The reconstruction of Turkey’s policy in Cyprus

Nikos Moudouros*

The first decades of the 21^st century are characterized by “tectonic” changes which are related to the partial shift of economical and to a larger extent political power from the West to the East. This phenomenon created the right conditions for the wider region of the East and Asia in order to play a larger role and participate in global politics and to achieve a better standing in the global arena. Additionally, the developments which became known as the “Arab spring” carry vital importance for the future of the entire arab-muslim world and severely affect the global and regional balance. This atmosphere of change is also equally affected by the readjustments provoked by the energy issue in such a strategically important area such as the Eastern Mediterranean.

Turkey is at the centre of this political change. After almost eleven years of governance it is now clear that the Turkish government demands a new international world order which will reflect the 21^st century new balances. Behind AKP’s will for a new reading of global balances, lays the belief that the West does no longer constitute the dominant political and economic center of the world. According to this thinking, 21^st century’s world is marked by the shift of trade, industrial production and consequently part of the capital from the West to the East. This change in its turn affected a deeper ideological understanding of “national geography”, defining a new framework for regional activation of Turkey.

Within this theoretical framework, therefore, we ought to look briefly into the reconstruction and reproduction of the policy that AKP follows in Cyprus and more specifically in the Turkish Cypriot community. The first and most easy identification focuses on the party’s targeting as it is recorded in the three pre-election and government programs for the years 2002, 2007 and 2011. From the position for “a solution of the two sovereign communities on the basis of the Belgian model”, in 2002, there is a clear shift towards emphasizing the need for “maintaining the balance in the Eastern Mediterranean and enhancing the TRNC” in 2007 and 2011. So what is the underlining orientation of AKP’s reconstruction policy in the northern part of Cyprus?

Cyprus and specifically the northern territories have been transformed to an “input field” of the Turkish-Islamic modernization. The ultimate goal is replacing the “old regime” of structures in the northern part of the island with a new order which will be represented by different political actors in another ideological framework. This strategic shift is going through a comprehensive reconstruction of the structures of the northern part of Cyprus in a way that it is not about a “simple change”. On the contrary it is about a comprehensive reconstruction that would touch all the hitherto prevailing “inner reality” of the Turkish Cypriot community. The practical reflection of building a new regime in the occupied areas of Cyprus, are the economic protocols that is the “new form of government”. Among the main objectives is to reduce funding deficits, the drastic reduction of public servants, the final withdrawal of the state from the production, and the encouragement of the private (Turkish) capital to invest.

This process is neither peaceful nor smooth. It is mainly characterized by rifts and conflicts. The effort to protect the character of the Turkish Cypriot community is better reflected by the organized teachers, the trade union movement and the progressive political parties. But it is a fact that the resistance to the Islamization gathers a wider support. Protests by the Turkish Cypriots are not an isolated incident that occurred in a particular coincidence. On the contrary it is an expression of opposition to today’s Turkey, which appears dynamically depending to its organizational and ideological formation.

The reactions of the progressive Turkish Cypriots on this issue are important since they prioritize the protection of their Cypriot identity, questioning the new framework of the Turkish hegemony. In this sense they refuse legalizing the existing relations of the community with Ankara and therefore they proclaim the limitation of Turkey’s role in the very own history of Cyprus.

* PhD Turkish and Middle Eastern Studies. Special Academic Staff at the Turkish and Middle Eastern Studies Department, University of Cyprus. Member of the Scientific Council of Prometheus Research Institute and writer of the book “Turkey’s transformation. From kemalist domination to ‘Islamic’ neoliberalism”, Aleksandria Publications, Athens 2012.

Ερντογάν, ο ιμάμης

Ένας ξεκάθαρος και κοντινός κίνδυνος για τη δημοκρατία

του Αχμέτ Ινσέλ

(Μετάφραση από τα τουρκικά: Ιλεάνα Μορώνη)

Πριν περίπου δέκα χρόνια, στην υποστήριξη μιας διατριβής στην οποία συμμετείχαμε κι οι δύο, ο Γάλλος πολιτικός επιστήμονας, Ολιβιέ Ρουά (Olivier Roy), ειδικός στο θέμα των ισλαμιστικών κινημάτων, είχε παρομοιάσει το ΑΚΡ[1] με την ισχυρή στη Βαυαρία Χριστιανοκοινωνική Ένωση.[2] Εγώ, από την άλλη, είχα υποστηρίξει ότι ομοιάζει πιο πολύ στον συντηρητισμό του αμερικανικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Ο Ρουά, σε μια συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε στις αρχές του τρέχοντος μηνός, λέει: «Η δύναμη του ΑΚΡ βρίσκεται στο ότι, εγκαταλείποντας τις αναφορές στο ισλαμικό κράτος και στη Σαρία, μετέφρασε τις θρησκευτικές νόρμες σε συντηρητικές αξίες. Το μοντέλο του ΑΚΡ βρίσκεται πιο κοντά όχι στο μοντέλο των Αδελφών Μουσουλμάνων, αλλά σ’ αυτό της αμερικανικής θρησκευτικής Δεξιάς. Άλλωστε, σε θέματα όπως η υπεράσπιση του γάμου και της οικογένειας, η έκτρωση, ακόμα και ο δημιουργισμός (creationism) ή ο περιορισμός της κατανάλωσης αλκοόλ στον δημόσιο χώρο, οικειοποιείται δικά της θέματα. Ο Ερντογάν, ακόμα και στο θέμα της γραβάτας, είναι πιο κοντά στους Μορμόνους, παρά στον σαλαφισμό».[3]

Από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός διακήρυξε ότι έχει την αρμοδιότητα, σαν αστυνομία ηθών, να ελέγχει και να εμποδίζει τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που θέλουν να νοικιάζουν σπίτια άντρες και γυναίκες μαζί, ειπώθηκαν όλα όσα μπορούσαν να ειπωθούν σε σχέση με το ότι οι δηλώσεις αυτές αποτελούν επέμβαση στην ιδιωτική ζωή. Ο Ερντογάν διέψευσε εντονότατα όσα στελέχη του ΑΚΡ, γνωρίζοντας πώς μια τέτοια προσπάθεια θα απειλούσε τα βασικά δικαιώματα και ελευθερίες, προσπάθησαν να αποσοβήσουν τον κίνδυνο, είτε ισχυριζόμενοι αμέσως ότι η εν λόγω δήλωση ήταν εξ ολοκλήρου ψευδής είτε λέγοντας ότι αφορούσε όσους λειτουργούν πανσιόν χωρίς άδεια. Ένα στέλεχος του ΑΚΡ που συνάντησα την επομένη εξέφραζε τη σαστιμάρα του με τη φράση: «Ο πρωθυπουργός τρελάθηκε! Κανείς δεν μπορεί πια να τον συγκρατήσει».

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ερντογάν, ο ιμάμης»

Türkiye Yeni Bir Tarihsel Aşamada Mı?

14 KASIM 2013

Türkiye’de erkeklerin ve kızların öğrenci yurtları ve apartman dairelerinde karma bir şekilde kalmalarının yasaklanması konusu, ülkenin seçimlere girdiği bir dönemde siyasi açıdan yüzleşmede yeni beklentilere yol açtı. Belki de bu konu, kültürel değerler ve yaşam şekli konularının, devam eden seçim öncesi dönem boyunca Türk kamuoyunu gittikçe daha fazla meşgul ettiğini gösterecektir.

Fakat Adalet ve Kalkınma Partisi içerisinde despotluk, muhafazakarlık ve iç farklılaşmaların ötesinde, biçimlenen, şekillenen durum bizi Türkiye toplumunun ve tarihinin yeni bir aşamada bulunduğu sonucuna götürecektir. Birkaç kelime ile özetleyecek olursak, böyle olaylar bugünün Türkiye’sinin parça parça olarak değil bütünsel olarak yeniden değerlendirilmesi fırsatını sunmaktadır.

AKP bugün ülkede inkar edilemez egemen güçtür.

Zor bir süreç içerisinde iktidarını güçlendirmeyi ve ülkeyi yeniden biçimlendirmeyi, ülkede değişiklikler yapmayı başardı. Erdoğan, Gül ve Arınç gibi İslam siyasetinin tarihi üst düzey kurmayları aynı konuya hizmet ederek aynı başlangıç noktasından başladılar: Kemalist – Cumhuriyetçi çerçevenin indirilmesi konusundan. Bugüne kadar Türkiye’deki demokrasi özellikle anti-kemalizmin sorunuydu. Türkiye’nin demokratikleşmesi arzusu zorunlu olarak Kemalist düzen aleyhine eleştiriden geçiyordu. Sonuç olarak anti-Kemalist söylem tamamen demokratik idealler ve özgürlüklerle özdeşleşmişti. En azından AKP’nin içerisinde ideolojik olarak egemen olmayı başardığı ve İslam’ın ötesinde toplumsal ittifaklarla seçim temelini genişlettiği çerçeve buydu.

Bugün, cumhuriyetçi – Kemalist devlet “zapt edilmiştir”.

Kemalist politika ve ekonomik düzenin parçalandığı açıkça görülüyor. Türkiye’nin yeni özgürlükçü yeniden biçimlenme süreci içerisinde devletçiliğin Kemalist ilkesi Türk geçmişinin tarihi bir ifadesine dönüştü. Fakat bu gelişme “Tarihin sonu”nu oluşturmuyordu. Bunun aksine, bu gelişme diyalektik ilkesi içerisinde, yeni toplumsal ve politik değişimlerin, yeni yüzleşmelerin başlangıcını oluşturuyor. Türkiye’de artık siyasi İslam’ı belirleyen egemen çerçeve, gelişen sürece yol göstererek kendi yeni içsel farklılıklarını türetiyor.

Sonuç olarak, iddia edebiliriz ki, Türkiye’nin içerisinde bulunduğu yeni aşaması, kemalizm olmayan yeni egemen çerçeve içerisinde gerçekleşen yüzleşmelerden karakterize olmaktadır.

Hiç kimse, Türkiye’nin İslam politikasındaki içsel farklılaşmaların derinini ve sonucunu şimdiden “tahmin edemez”.

Fakat eğer yukarıdaki muhakeme doğru ise, o zaman ülkenin tarihi sürecindeki “yeni(lik)” sadece ve sadece anti Kemalist söylem ve eylemlerden doğamaz.

Türkiye’deki demokrasi konusu, anti Kemalist çerçeveyi aştı ve sonuç olarak “yeni” sadece AKP tarafından belirlenmiyor.

Ancak bu, hükümet partisinin gücünü kaybettiği anlamına da gelmiyor.

Nikos Muduros

GAZETE 360

Επιστημονική Ημερίδα: Τουρκία και Τουρκοκύπριοι σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον

Το Τμήμα Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου και το Ινστιτούτο Ερευνών Προμηθέας, σας προσκαλούν στην Επιστημονική Ημερίδα με θέμα «Τουρκία και Τουρκοκύπριοι σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον».

Επιστημονική Ημερίδα

Τουρκία και Τουρκοκύπριοι σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον

Λευκωσία, 23 Νοεμβρίου 2013

Πανεπιστήμιο Κύπρου

Πανεπιστημιούπολη–Κτήριο Συμβουλίου Συγκλήτου

Αίθουσα Β108

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Επιστημονική Ημερίδα: Τουρκία και Τουρκοκύπριοι σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον»

Karşılıklı Tavizlerimiz

24 EKİM 2013

Kıbrıs Sorunu ve çözümün esası çok uzun yıllardır resmi ve gayrı resmi forumlarda tartışılsa da, çok somut bir kabul olması gerekecektir: Çözüm şekli olarak iki kesimli, iki toplumlu Federasyon halkın tamamı tarafından tam olarak anlaşılmış değil.

Çözüm şeklinin anlaşılması sadece Kıbrıslıların kuracağı devletin yapısını ilgilendirmiyor. Daha çok, karşılıklı bir şekilde her iki toplum tarafından olması gerekecek sözde “tavizlerin” kabul edilmesini de ilgilendiriyor.

Her iki toplumda da anlatıldığı şekilde, federasyonla ilgili daha genel tartışmadaki iki sorun bu noktaya yoğunlaşıyor.

Kıbrıs Rum toplumunda, Federasyonla ilgili hakim olan görüş daha çok üniter devlete havale edilen noktaların altını çiziyor. Tek egemenlik, tek vatandaşlık ve tek uluslararası temsiliyete özellikle vurgu yapılıyor.

Ortak devletin merkezi hükümeti genellikle “Kıbrıs Rum hükümeti” olarak anlaşılıyor. Ayrıca toplumun sayısal çoğunluğuna da yoğun olarak vurgu yapıldığı belirtiliyor.

Bunun aksine, Kıbrıs Türk toplumunda hakim olan görüş her zaman iki farklı yapının varlığını vurgulayan unsurlara ağırlık veriyor.

Merkezi hükümet ayrıca “Kıbrıs Rum” olarak algılanıyor ve bu nedenle bunun zayıflatılması arzulanıyor. Paralel olarak, toprak ve mal konularının daha derin bir şekilde anlaşılması için hemen hemen hiçbir çaba gösterilmiyor.

Sonuç olarak, Kıbrıs’ta Federasyon çözümünü destekleyen güçlerin en önemli görevi sadece bunun niteliklerinin altını çizmek değildir. En önemli görev, iki toplumun ortak devletimizin kültürünü oluşturacak faaliyetlerde karşılıklı “tavizler”de bulunmalarının gerekeceğinin derinden anlaşılmasıdır.

Kıbrıs Rum toplumunda egemen çevrelerin ortak devletimizin “Kıbrıs Rum toplumu” olmayacağını anlamaları gerekiyor.

İktidarın iki toplum tarafından Kıbrıslı Rumların sayısal çoğunluğunu sağlayacak, ayrıca Kıbrıslı Türklerin siyasi eşitliği ile paylaşılacağının kabul edilmesi gerekiyor.

Kıbrıslı Türklerin kendi bölgelerinde kendi özerkliklerine sahip olacaklarını anlamaları lazım.

Aynı zamanda, Kıbrıs Türk toplumundaki egemen güçlerin, devletin tek olacağını kabul etmeleri, toprak ve mal vermelerinin gerekliliğini kabul etmeleri gerekiyor.

Siyasi eşitliğin makamların tamamen sayısal olarak bölünmesi anlamına gelmediğini anlamaları lazım.

Son olarak, bugünkü konjonktürde aleyhlerindeki tehdidin Kıbrıslı Rumlardan gelmediği ve ne de gelebileceğini, 1960 yılında olduğu gibi, anlamaları gerekecek.

Nikos Moudouros

Gazete360