Αυτοί που δίνουν και αυτοί που δε δίνουν δεκάρα μπροστά στο θάνατο
«Και να πεθάνω δε δίνω δεκάρα» λέει μια τουρκική λαϊκή παροιμία, θέλοντας να επικρίνει την ελίτ εκείνη που με το συγκεκριμένο ύφος της υποτέλειας «στοιχίζεται» δίπλα από τον ηγεμόνα για μια χειραψία, για μια φωτογραφία. Αυτή η ελίτ «δε δίνει δεκάρα» μπροστά στον (πολιτικό) θάνατο, γιατί το ζητούμενο ήταν ακριβώς να «δει», να «νιώσει» ο ηγεμόνας τη δική τους παρουσία… και εφόσον ο στόχος επιτεύχθηκε, ο θάνατος περνά σε δεύτερη μοίρα. Κάπως έτσι περιέγραψε ένα κομμάτι της Τουρκοκυπριακής κοινότητας την επίσκεψη Έρντογαν την 1η Σεπτεμβρίου 2014, καταγγέλλοντας την κατάσταση στην οποία περιήλθε μέρος της τουρκοκυπριακής πολιτικής και οικονομικής ελίτ.








