Κατηγορία: Ιστορία

Αφώτιστες στιγμές κυπριακής ιστορίας 3

Στις 9 Οκτωβρίου 1965 κατά τις πρωϊνές ώρες, η 5χρονη Τουρκοκύπρια Ίντζιε Ντερβίς (İnce Derviş) έχασε τη ζωή της από την επιδημία διφθερίτιδας. Βρισκόταν στο τουρκοκυπριακό νοσοκομείο Λευκωσίας από τις 4 του ίδιου μήνα, αλλά τελικά δεν ήταν εφικτή η βελτίωση της υγείας της. Η μικρή Ίντζε καταγόταν από το χωριό Μαρί και ζούσε στους τουρκοκυπριακούς θύλακες της περιόδου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το πιο πάνω δημοσίευμα της εφημερίδας Halkın Sesi αναφέρει ότι η αύξηση των περιστατικών διφθερίτιδας παρατηρήθηκε και σε χωριά όπως η Αλαμινός, το Πέργαμος, η Κοφίνου και η Γαλάτια. Δηλαδή σε περιοχές που ήταν ενταγμένες στους αποκλεισμένους τουρκοκυπριακούς θύλακες της περιόδου των διακοινοτικών ταραχών.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Επιδημία διφθερίτιδας σε τουρκοκυπριακούς θύλακες»

Το πιο κάτω κείμενο δημοσιεύθηκε στις 20 Ιουλίου 2015 από την Τουρκοκυπριακή ειδησεογραφική ιστοσελίδα GazeddaKıbrıs ταυτόχρονα στην τουρκική και ελληνική γλώσσα. Αποτελεί ένα σημαντικό παράδειγμα ρήξη με τον κυρίαρχο ιστορικό λόγο στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα, ο οποίος παρουσιάζει την εισβολή του 1974 ως μια «επιχείρηση ειρήνης».

«Η Τουρκοκυπριακή κοινότητα πίστευε ότι αυτοί και αυτά που ήρθαν την 20^η Ιουλίου 1974 θα έφερναν την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Αμέσως μετά τα γεγονότα δεν ήταν δυνατό να αντιμετωπιστεί η αλήθεια. Το μίσος και ο θυμός προσπέρασαν τον ορθολογισμό και το αίσθημα της συμπάθειας. Κανένας δεν ήξερε εκείνες τις μέρες ότι 41 χρόνια μετά απέναντι από την αδικία θα υπήρχε ακόμα μεγαλύτερη αδικία, ότι επιθυμώντας την ελευθερία θα ερχόταν η αιχμαλωσία, ότι επιδιώκοντας την σωτηρία θα κυριαρχούσε η καταδυνάστευση.

Σήμερα είναι το 41^ο έτος της διχοτόμησης της χώρας μας. Στα 41 χρόνια οι κοινότητες της Κύπρου αντιμετώπισαν πάρα πολλές δυσκολίες. Δοκιμάζοντας να βρουν τον εαυτό τους μακριά από τη συμπάθεια για τον πόνο του άλλου, οι κοινότητες της Κύπρου δεν κατάφεραν να χτίσουν το δικό τους μέλλον, τη μοίρα τους. Οι συνέπειες από τα λάθη που έγιναν, δεν παρήγαγαν κανένα άλλο αποτέλεσμα εκτός από μια χώρα στην οποία χιλιάδες ξένων στρατιωτών κυκλοφορούν ελεύθερα, περιοχές τις οποίες δεν μπορούμε να συναντήσουμε, πεδία στα οποία απαγορεύεται η φωτογράφηση και το μίσος για τον «άλλο» ακάλυπτο και φανερό.

Η μέρα στην οποία βιώθηκε ο πόνος, η μέρα κατά την οποία άνθρωποι πέθαναν και άλλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, η μέρα στην οποία κυριάρχησε ο φόβος, δεν είναι γιορτή. Το να γιορτάζει κάποιος τη σημερινή μέρα λες και είναι γιορτή, δηλαδή να γιορτάζει κάποιος μετά το θάνατο και τον πόνο, δεν είναι κάτι που μπορούν να κάνουν άνθρωποι με συνείδηση.

Για αυτό το λόγο, η 20^η Ιουλίου είναι μια μέρα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ιστορία και τη συνείδησή μας. Είναι μια μέρα «συγγνώμης» που καθυστέρησε 41 χρόνια, αλλά που πρέπει να ειπωθεί για να νοηματοδοτήσουμε ξανά με τη δικαιοσύνη την ιστορία της χώρας μας, την κοινοτική μας προσωπικότητα και την ατομική μας συνείδηση, για να αντιμετωπίσουμε τον πόνο του «άλλου». Με την ελπίδα ότι θα δημιουργηθεί μια Κύπρος στην οποία θα κυριαρχήσει ο ορθολογισμός αντί του βαρύγδουπου εθνικισμού, στην οποία θα κυριαρχήσει η συνείδηση και η ειρήνη…».

GazeddaKıbrıs

20 Ιουλίου 2015

Εδώ το κείμενο και στις δύο γλώσσες

Ένα μνημόνιο ως εργαλείο επιβίωσης. Αλλά ποιων η επιβίωση;

Στις 3 Φεβρουαρίου 2015, το Τουρκοκυπριακό εμπορικό και βιομηχανικό επιμελητήριο δημοσίευσαν μια κοινή ανακοίνωση με τίτλο «Δε μπορεί να γίνει αποδεχτή η συνέχιση του στάτους κβο στο δημόσιο»[1]. Οι κοινές ανακοινώσεις των δύο επιμελητηρίων μπορεί να μην είναι σπάνιο φαινόμενο, όμως δεν αποτελούν τον κανόνα. Και αυτό γιατί ακόμα και σήμερα υπάρχει διαφοροποίηση ανάμεσα στην τουρκοκυπριακή επιχειρηματική ελίτ. Η διαφοροποίηση εντοπίζεται τόσο στις συνθήκες εμφάνισης της κάθε ομάδας του τουρκοκυπριακού κεφαλαίου, όσο και στις πηγές ενίσχυσης τους ιδιαίτερα την περίοδο που ακολούθησε την εισβολή του 1974. Η συγκεκριμένη κοινή ανακοίνωση όμως έχει τη δική της πολυδιάστατη σημασία, κυρίως ως μια χαρακτηριστική έκφραση ταύτισης απόψεων σε ένα συγκεκριμένο και στρατηγικής σημασίας θέμα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η επιβίωση των Τουρκοκυπρίων: Ζήτημα σύγκρουσης ενός «εθνικού» και ενός «κυπροκεντρικού» εκσυγχρονισμού»

Οι ρίζες και η εξέλιξη της τουρκοκυπριακής ταξικής αντίστασης τις δεκαετίες του 1970 και 1980

Έτος 1979: Απεργία Τ/Κ εργαζομένων στη βιομηχανική περιοχή Λευκωσίας, με στόχο την προστασία των συλλογικών συμβάσεων. Η βιομηχανική περιοχή δημιουργήθηκε το 1975 από την Τ/Κ ηγεσία με τις εγκαταστάσεις και εργοστάσια που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν οι Ελληνοκύπριοι. Αρχικά, η βιομηχανική περιοχή συμπεριέλαβε 38 εργοστασιακές μονάδες και ακόμα 7 κέντρα πωλήσεων και διαμοιρασμού προϊόντων. Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος εργοδότης, μετά το δημόσιο. Μέχρι και το 1981 ήταν ίσως η πιο κερδοφόρα οικονομική φλέβα της συνεργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η βιομηχανική περιοχή εργοδοτούσε 1450 ανθρώπους. Το 1997 έκλεισε μετά από μια σειρά νεοφιλελεύθερων πολιτικών, οι οποίες άρχισαν από την κυβέρνηση Οζάλ το 1986. Ο Οζάλ, ήταν ουσιαστικά ο πρώτος που επιχείρησε την αναδιάρθρωση των σχέσεων Τουρκίας-Τουρκοκυπρίων στη βάση μνημονίων, τα οποία ονομάστηκαν «πρωτόκολλα συνεργασίας». Η κεντρική φιλοσοφία αυτών των πολιτικών ήταν η δημιουργία μιας καταναλωτικής κοινωνίας στα πρότυπα της τότε Τουρκίας, με αποτέλεσμα την εκ νέου αποκοπή μέρους της κοινότητας από την παραγωγική διαδικασία και την συνδικαλιστική οργάνωση.

Η συνέχεια του φωτορεπορτάζ, στη Δέφτερη Ανάγνωση, Τεύχος 144, 8-15 Φεβρουαρίου 2015.

The Department of Social and Political Sciences cordially invites you to the conference

The extreme right in Cyprus, Greece and Turkey

Programme

 Welcoming note: Antonis Ellinas

 PANEL 1

Chair Yiannos Katsourides

 

9.30 Alexis Alekou

Far-right in Greece and Cyprus: Evolution and radicalization in the ’40s

 

9.50 Ali Dayıoğlu and İbrahim Ayberk

Grey Wolves in Cyprus and their relation with the Turkish state. A conveyor-belt relationship?

 

10.10 Despoina Paraskeva-Veloudogianni,

Nation, Sovereignty, Biopolitics: Trails of the Nazi Discourse and its Legitimation in Greece during the Crisis

 

10.30-10.50  Discussion

 

10.50-11.10  Coffee break

 

 PANEL 2

Chair  Nicos Moudouros

 

11.10 Yiannos Katsourides,

The contemporary extreme right movement in the Republic of Cyprus

 

11.30 Mertkan Hamit,

Traces of extremism in Turkish Cypriot Community

 

11.50 Makis Kouzelis, Professor

From xenophobia and nationalism, to racism and fascism. The extreme right in Greece

 12.10 Antonis Ellinas, Senior Lecture,

Political institutions and neo-Nazi voting in Greece

 

12.30-13.00 Discussion and closure

DATE: Saturday, 1 November 2014

TIME: 09:15

PLACE: XOD02, Room Β111, New Campus

Organizing Committee: Yiannos Katsourides, Nicos Moudouros