nikosmoudouros

Η τουρκοκυπριακή κάλπη της ρευστότητας

Το ερώτημα ποιος θα εκλεγεί ηγέτης της Τουρκοκυπριακής κοινότητας στις 19 Απριλίου 2015, φυσιολογικά παραμένει ακόμα αναπάντητο. Αλλά αυτή τη φορά ο λόγος που μένει αναπάντητο το ερώτημα δεν είναι μόνο η σχετικά σημαντική απόσταση από τη νύχτα της 19^ης Απριλίου. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό είναι και το γεγονός ότι καμιά εταιρεία δημοσκοπήσεων, από τις λίγες που λειτουργούν στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα, δεν έχει δημοσιοποιήσει καμιά έρευνα την οποία ολοκλήρωσε. Τα επιτελεία των κυριότερων υποψηφίων – Derviş Eroğlu, Sibel Siber, Mustafa Akkıncı, Kudret Özersay – αφήνουν μόνο κάποιες διαρροές (και αυτές όχι στον Τύπο) από έρευνες γνώμης που έγιναν, με στόχο να ανιχνεύσουν περισσότερο τις «σιωπηλές και ανέκφραστες» τάσεις της κοινωνίας. Ομολογουμένως η Τουρκοκυπριακή κοινότητα παρουσιάζει αυτή τη στιγμή μια «περίεργη» ρευστότητα, τα μηνύματα της οποίας είναι δύσκολο να αποκωδικοποιηθούν ολοκληρωτικά πριν από τη νύχτα της εκλογικής αναμέτρησης.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η τουρκοκυπριακή κάλπη της ρευστότητας»

Ημερίδα με θέμα «Οι Γεωπολιτικές Εξελίξεις στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο»

Η επιβίωση των Τουρκοκυπρίων: Ζήτημα σύγκρουσης ενός «εθνικού» και ενός «κυπροκεντρικού» εκσυγχρονισμού

Ένα μνημόνιο ως εργαλείο επιβίωσης. Αλλά ποιων η επιβίωση;

Στις 3 Φεβρουαρίου 2015, το Τουρκοκυπριακό εμπορικό και βιομηχανικό επιμελητήριο δημοσίευσαν μια κοινή ανακοίνωση με τίτλο «Δε μπορεί να γίνει αποδεχτή η συνέχιση του στάτους κβο στο δημόσιο»[1]. Οι κοινές ανακοινώσεις των δύο επιμελητηρίων μπορεί να μην είναι σπάνιο φαινόμενο, όμως δεν αποτελούν τον κανόνα. Και αυτό γιατί ακόμα και σήμερα υπάρχει διαφοροποίηση ανάμεσα στην τουρκοκυπριακή επιχειρηματική ελίτ. Η διαφοροποίηση εντοπίζεται τόσο στις συνθήκες εμφάνισης της κάθε ομάδας του τουρκοκυπριακού κεφαλαίου, όσο και στις πηγές ενίσχυσης τους ιδιαίτερα την περίοδο που ακολούθησε την εισβολή του 1974. Η συγκεκριμένη κοινή ανακοίνωση όμως έχει τη δική της πολυδιάστατη σημασία, κυρίως ως μια χαρακτηριστική έκφραση ταύτισης απόψεων σε ένα συγκεκριμένο και στρατηγικής σημασίας θέμα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η επιβίωση των Τουρκοκυπρίων: Ζήτημα σύγκρουσης ενός «εθνικού» και ενός «κυπροκεντρικού» εκσυγχρονισμού»

Μια ιστορική καταγραφή της πορείας σύγκλισης του ταξικού και του κυπροκεντρικού

Οι ρίζες και η εξέλιξη της τουρκοκυπριακής ταξικής αντίστασης τις δεκαετίες του 1970 και 1980

Έτος 1979: Απεργία Τ/Κ εργαζομένων στη βιομηχανική περιοχή Λευκωσίας, με στόχο την προστασία των συλλογικών συμβάσεων. Η βιομηχανική περιοχή δημιουργήθηκε το 1975 από την Τ/Κ ηγεσία με τις εγκαταστάσεις και εργοστάσια που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν οι Ελληνοκύπριοι. Αρχικά, η βιομηχανική περιοχή συμπεριέλαβε 38 εργοστασιακές μονάδες και ακόμα 7 κέντρα πωλήσεων και διαμοιρασμού προϊόντων. Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος εργοδότης, μετά το δημόσιο. Μέχρι και το 1981 ήταν ίσως η πιο κερδοφόρα οικονομική φλέβα της συνεργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η βιομηχανική περιοχή εργοδοτούσε 1450 ανθρώπους. Το 1997 έκλεισε μετά από μια σειρά νεοφιλελεύθερων πολιτικών, οι οποίες άρχισαν από την κυβέρνηση Οζάλ το 1986. Ο Οζάλ, ήταν ουσιαστικά ο πρώτος που επιχείρησε την αναδιάρθρωση των σχέσεων Τουρκίας-Τουρκοκυπρίων στη βάση μνημονίων, τα οποία ονομάστηκαν «πρωτόκολλα συνεργασίας». Η κεντρική φιλοσοφία αυτών των πολιτικών ήταν η δημιουργία μιας καταναλωτικής κοινωνίας στα πρότυπα της τότε Τουρκίας, με αποτέλεσμα την εκ νέου αποκοπή μέρους της κοινότητας από την παραγωγική διαδικασία και την συνδικαλιστική οργάνωση.

Η συνέχεια του φωτορεπορτάζ, στη Δέφτερη Ανάγνωση, Τεύχος 144, 8-15 Φεβρουαρίου 2015.

Evet… Kıbrıslı Türkler çok önemlidir

Nikos Muduros’un “Kıbrıslılar ve Tayyip Erdoğan’ın Suyu” başlığıyla kaleme aldığı makale, bugünkü bazı Rum gazetelerinde yer aldı. Fileleftheros gazetesi yukarıdaki başlıkla yer verdiği haberinde, Muduros’un makalede, Türkiye’nin, Kıbrıs sorununun çözülmemesi durumunda, Kıbrıs’taki varlığını özerkleştirme sürecine gireceğini iddia etti.

Makalesinde Türkiye’den KKTC’ye yönelik su temin projesi konusundaki görüşlerini okuyucularla paylaşan Muduros, Türkiye’deki AK partinin, kendisini, Anadolu’nun imparatorluk deneyiminin yeniden kurulmasının ve Türkiye’nin dünya çapında bir güç olarak tanıtılmasının lideri olarak gördüğünü ileri sürdü. Bu projenin, Türkiye ile Kıbrıslı Türkler arasındaki ilişkideki paradigma değişikliğinin en karakteristik ifadesi olduğunu öne süren Muduros, Türkiye’nin, Kıbrıs sorununun çözülmemesi durumunda, resmen Kıbrıs’taki varlığını özerkleştirme sürecine gireceğini iddia etti.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Evet… Kıbrıslı Türkler çok önemlidir»

Οι Κύπριοι και το νερό του Έρντογαν

Ονομάστηκε «έργο του αιώνα» και για πολλούς ειδικούς του τομέα, εάν υλοποιηθεί θα αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία. Ο λόγος για τον υποθαλάσσιο αγωγό μεταφοράς νερού από την Τουρκία στην Κύπρο, ο οποίος θα μεταφέρει 75 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού ετησίως. Μελλοντικά σχεδιάζεται όπως ο αγωγός αυτός συμπεριλάβει και τη μεταφορά ηλεκτρισμού. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τουρκικού και τουρκοκυπριακού Τύπου, το έργο βρίσκεται στα τελικά του στάδια. Στόχος η λειτουργία του την 20^η Ιουλίου 2015…

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Οι Κύπριοι και το νερό του Έρντογαν»

Tarihsel gerçekler ve Kıbrısrum Sağı

Kıbrıs’ta tarihsel gerçeklerle yüzleşme meselesi, iki toplumun milliyetçi elitlerinin işlediği suçlar konusu ne “sadece tarihsel” bir konudur, ne de soyut bir biçimde ideoloji alanıyla sınırlı bir konudur. Tam aksine tarihsel gerçekler, başka konuların yanı sıra, gerek bugünkü bölünmüşlük koşullarında, gerekse Kıbrıs sorununa bulunacak bir çözümle talep edilen erkle belirleyici bir biçimde ilişkili bir meseledir. Dolayısıyla tarihsel gerçekler geçmişimizle olduğu gibi, aynı zamanda geleceğimizle de ilgili bir meseledir.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Tarihsel gerçekler ve Kıbrısrum Sağı»

Πρώτες προεκλογικές εικόνες της Τουρκίας

Δημοσκόπηση της εταιρείας ORC στην Τουρκία, η οποία δημοσιεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2015, δίνει τα εξής αποτελέσματα:

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πρώτες προεκλογικές εικόνες της Τουρκίας»

Περί μουσουλμανικής οργής και Τουρκίας…

Πτυχές μιας συζήτησης που πρέπει να αρχίσει

Μια από τις κυρίαρχες αναγνώσεις της τρομοκρατικής επίθεσης στο Παρίσι στις 7 Ιανουαρίου 2015, παραπέμπει σαφώς στην «ασυμβατότητα» του Ισλάμ με ζητήματα όπως η δημοκρατία, οι βασικές ελευθερίες και η πρόοδος. Η συγκεκριμένη αντίληψη του τύπου «η Δύση θα νικήσει» (μια πολύ παλιά συζήτηση) είναι προβληματική γιατί με συγκεκριμένο τρόπο αφήνει εκτός της ανάλυσης μερικά βασικά ζητήματα, μεταξύ των οποίων είναι: 1) την άκριτη αποδοχή της θέσης ότι όσα βιώνουμε σήμερα και είναι γνωστά ως πολιτισμός αποτελούν αποκλειστικά και μόνο προϊόν της Δύσης. 2) την αποδοχή της θέσης ότι οι θρησκείες γενικά και η ισλαμική θρησκεία συγκεκριμένα, δεν έχουν σχέση με την κοινωνική, οικονομική και πολιτική εξέλιξη της ανθρωπότητας. Κάτι που αφαιρεί την ιστορικότητα του φαινομένου της θρησκείας, αλλά ταυτόχρονα οδηγεί και στη μελέτη των θρησκειών (βλέπετε Ισλάμ) ως των «αποκλειστικών παράγωγων» της βίας. 3) στην κυπριακή περίπτωση, τα πιο πάνω συνδέονται σε πολλές περιπτώσεις με μια απευθείας ταύτιση των όσων διαδραματίζονται σε σχέση με την ακραία έκφραση του Ισλάμ με το τουρκικό κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ). Αυτό με τη σειρά του θολώνει περισσότερο την κατάσταση στην Τουρκία και εμποδίζει την ανάπτυξη μιας περιεκτικής συζήτησης για τις ιδεολογικές μεταβολές της χώρας. Στόχος αυτού του κειμένου δεν είναι οι απαντήσεις στα πιο πάνω θέματα, αλλά η υπογράμμιση κάποιων ευρύτερων ζητημάτων, τα οποία μπορούν να συμβάλουν σε μια ουσιαστικότερη συζήτηση για τις επιπτώσεις που έχουν τα πρόσφατα γεγονότα του Παρισιού.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Περί μουσουλμανικής οργής και Τουρκίας…»